Granica skurczalności – metoda objętościowo-wagowa

W przyrodzie grunty spoiste w zależności od intensywności współdziałania gruntu z wodą występują w trzech typach konsystencji:

a. zwartej,

b. plastycznej,

c. płynnej.

W ramach poszczególnych konsystencji wyróżnia się następujące stany gruntów:

gdzie:

w – wilgotność naturalna,

w_s – wilgotność granicy skurczalności,

w_p – wilgotność granicy plastyczności,

w_L – wilgotność granicy płynności

Granica skurczalności gruntu jest to wilgotność (wyrażona w procentach), przy której grunt mimo jego dalszego suszenia nie zmniejsza swojej objętości i jednocześnie zmienia barwę na swojej powierzchni o odcień jaśniejszy.

Granica skurczalności jest wilgotnością gruntu na granicy stanu półzwartego i zwartego.

Wzór na oznaczenie wilgotności przy granicy skurczalności – metoda objętościowo-wagowa:

gdzie:

w_s – granica skurczalności (wilgotność w procentach) [%],

ρ_w – gęstość wody w porach gruntu [g/cm³],

ρ_s – gęstość właściwa szkieletu gruntowego [g/cm³],

ρ_d – gęstość objętościowa szkieletu gruntowego [g/cm³], obliczana wg wzoru:

m_t – masa szkieletu gruntowego [g],

V – objętość próbki gruntu po wysuszeniu [cm³].

Gęstość właściwą szkieletu gruntowego ρ_s odczytać można z dostępnych tabel, np.